Gastenboek   Bekijk Gastenboek | Teken Gastenboek | Statistieken | Terug naar hoofd index | Admin

# Pagina: 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |

Bericht #: 145  Datum: Dinsdag 09:15 10.01.2012 Martine Onlangs hebben wij gehoord dat ik geen kinderen kan krijgen. Het is inderdaad een stukje herkenning wat ik hier lees... Fijn, maar ook lastig. Opmerkingen als... het komt wel goed... Ik kan geen kinderen krijgen, dat komt niet goed... Mensen die 7 maanden na de geboorte van hun 2e kindje alweer zwanger zijn van de 3e.... *zucht* Voeg opmerking toe <verborgen>  Bericht #: 144  Datum: Maandag 01:28 19.09.2011 Rozet Het is inderdaad zo dat er voor dit soort gevallen weinig te lezen is op het internet. Ik wist al jong dat ik geen kinderen kon krijgen althans had minder dan 1%. Op dat moment was er ook nog geen kinderwens maar had wel om me heen gezien wat een onvervulde wens met je doet. Op dat moment de keuze gemaakt niet voor die ene % te gaan. Ik sta nog steeds achter mijn keuze! Toch had ik het zo graag anders gezien net als de mensen om mij heen de mogelijkheid had gehad om "normaal" een kindje te krijgen. Mijn leven heeft een mooie invulling maar toch mis ik het Voeg opmerking toe <verborgen>  Bericht #: 143  Datum: Zaterdag 03:41 20.08.2011 Ingrid Oud Hallo iedereen, maar vooral Jacqueline en Richard. Graag wil ik hier ten eerste mijn complimenten overbrengen voor dat wat jullie hier hebben gecreëerd en wat jullie daardoor bieden aan iedereen die dit nodig hebben! Nu heb ik behoefte om mijn verhaal hier achter te laten, ook al heeft dat niets met het feit te maken dat ik niet vruchtbaar zou zijn, dat heb ik nog nooit laten onderzoeken!! Nee ik wil jullie laten weten dat er nog andere redenen zijn voor het niet kiezen/hebben van kinderen in je leven! Ook hoop ik andere te bereiken en misschien, met mijn bijdrage, te helpen om het kunnen verwerken en het daardoor te kunnen dragen om kinderloos door het leven te gaan. Natuurlijk zit er wel een medisch verhaal achter, want inderdaad is het zo "normaal" om kinderen te hebben wanneer je gelukkig in of met je relatie bent. Maar ook al heb ik een andere reden, want natuurlijk is de mening van je partner erg belangrijk, maar in mijn situatie was/is die eigenlijk van ondergeschikte waarde, hoe raar dit ook klinkt.Ook liepen/lopen wij tegen dezelfde vragen, oordelen, veroordelen, problemen aan als diegene die om andere redenen kinderloos blijven! Ik zal beginnen bij het begin... Ik ben geboren bij twee geweldige mensen, namelijk mijn ouders en was de helft van een eeneiige tweeling, inmiddels zijn zowel mijn moeder als mijn zus overleden aan de gevolgen van wat zo duidelijk wordt in mijn verhaal. Natuurlijk waren mijn ouders dolgelukkig met ons, maar zij hebben heel veel moeite gedaan om via een wel natuurlijke weg, met een beetje hulp van een arts, in verwachting te geraken, want mijn moeder was ernstig ziek, van een onbekende ziekte! Deze ziekte speeld dus de hoofdrol in het feit dat ik nooit kinderen heb willen krijgen!!Die ziekte zorgt ervoor dat mensen niet oud worden, en in de loop van de jaren bleek hij genetisch overgedragen te worden op de volgende generatie. Mijn moeder is veel opgenomen geweest in het ziekenhuis en heeft veel geleden onder haar ellende die daardoor werdt veroorzaakt en is uiteindelijk 39jaar geworden, mijn zus idem dito en zij is uiteindelijk maar 20jaar geworden. Ben dus in een gezin groot geworden met een hoop liefde en blijdschap, maar tevens een hoop medische problemen en verdriet, en was zelf 12 jaar toen ik mijn moeder verloor en vondt dit zo erg en afschuwelijk, want juist op die leeftijd heb je zo ontzettend de steun nodig van je moeder, waarbij je terecht kan, ook al hielden ik en mijn vader nog zoveel van elkaar! Denk dat toen eigenlijk mijn besluit al was geboren! Toen uiteindelijk mijn zus in haar laatste levensjaar zwanger was geworden, wat voor haar levensbedreigend was i.v.m diezelfde ziekte, en daardoor het kindje moest laten weghalen. Wat in mijn ogen te afschuwlijk was maar niet anders mogenlijk en waardoor zij, nog jonger dan nodig was, toen ook is overleden, was het voor mij heel duidelijk...ik kon en wilde op deze manier geen kinderen! Ik zou dit mijn kindje niet willen aandoen om, want dat is niet vast te stellen, zelf ziek te worden van deze ziekte en daardoor mijn kind vroegtijdig moederloos te laten zijn, of om mijn kind deze ziekte te laten doorlopen doordat hij/zij zelf ziek zou kunnen worden/zijn. Nee emotioneel kon ik die ellende ook niet nog eens doorlopen en meemaken. Dit dus inderdaad met mijn man doorgesproken en samen hebben wij toen besloten om mij te laten helpen zodat wij ook niet zwanger zouden worden, want vanwege die ziekte mocht ik niet aan de pil, dus op een gegeven moment wil je ook zeker weten dat je niet iedere maand het risico loopt zwanger te kunnen zijn. En toen begon natuurlijk de eerste ellende op herkenning van je/ons besluit!! Geen gynecoloog wil een "gezonde" vrouw op 21jarige leeftijd stereliseren, zelfs niet met een medisch dogier van weet ik veel hoeveel mappen. Nu is ons dat uiteindelijk wel gelukt, en wij dachten dat wij "gelukkig" waren met ons besluit. Nou ben net als heel veel mensen door alle emotisch gestuikeld, en gehuild enz. maar ook weer opgestaan. Mijn toenmalige man, uiteindelijk niet, en wenste toch beslist vader te worden en dat betekende mede een uiteindelijke einde van ons huwelijk! Ben nu weer heel gelukkig met een andere man die zelf wel een paar kinderen heeft uit een vorig huwelijk en dus geen behoefte had om met mij kinderen te willen hebben! Ook in de loop van mijn leven er achter gekomen dat hoe ouder je wordt, hoe meer je verdriet gedaan kan worden, door andere mensen die wel kinderen nemen/krijgen, maar heb nooit geen spijt van mijn besluit gehad en staat er nu nog steeds volledig achter! Dus uiteindelijk, wat dan ook de rede is om geen kinderen te hebben/nemen, dus onder de noemer "kinderloos" valt, doorlopen wij allen hetzelfde traject en zoeken wij naar dezelfde her/erkenning! Maar, ik denk, waar het nu echt op neer komt is het feit dat je vrede hebt met je eigen besluit/lot. Dat is uiteindelijk de grootste en belangrijkste her/erkenning die je kan vinden!!! Maar wat beslist helpt bij het bereiken van die innerlijke vrede is het kunnen en willen delen met andere, wat misschien wel een hele verademing is en kan daardoor heel belangrijk zijn! Geweldig dat hier die mogenlijkheid wordt geboden. Voeg opmerking toe <verborgen>  Bericht #: 142  Datum: Dinsdag 03:42 16.08.2011 Jolanda hallo Richard en Jaqueline, allereerst de complimenten voor jullie site. Was 'm nog niet eerder tegengekomen. Zelf ben ik moderator op het forum van www.zeerherkenbaar.nl Daar schrijft een hele groep vrouwen over alles waar ze in het dagelijks leven tegenaan lopen. Voorwaarde voor het forum is dat je geen kinderen hebt en ook echt uitbehandelt bent. Ik hoop jullie binnenkort eens tegen te komen op ons forum. Groetjes, Jolanda. Voeg opmerking toe zeerherkenbaar.nl/  Bericht #: 141  Datum: Woensdag 13:20 10.08.2011 albert Mijn vrouw en ik zijn in 2003 getrouwd en toen hebben we gezegd: stoppen met de pil en dan zien we het wel... 5 jaar later werd ook onze kinderwens nog steeds niet in vervulling gegaan. Huisarts, doorgestuurd gyneacoloog, medische molen. Alles werkt, geen afwijkingen, alleen heeft mijn vrouw last van overgewicht. Ze is 186 cm en weegt 120 kg. Is te zwaar, alleen kan ze niet afvallen ivm schildklier vertraging. Nu weigert de gyneacoloog haar verder te helpen, omdat de verzekering de behandeling niet zou vergoeden ivm haar gewicht. Hopeloos is dat. Aangezien we heel graag kinderen willen krijgen, hebben we ons aangemeld bij een adoptiebureau. Heeft iemand ook ervaring met het verhaal wat ik nu vertel? Want wij denken soms ook dat we de enigsten zijn die geen kinderen kunnen krijgen... gast commentaar: 1 <verborgen>  Bericht #: 140  Datum: Zaterdag 13:17 06.08.2011 Wendy Hallo allemaal, het is nu anderhalve week geleden dat wij het telefoontje van het ziekenhuis kregen met de trieste mededeling dat onze cryo helaas de ontdooïng niet goed heeft doorstaan. Na 6x IUI en 3x IVF was dit het laaste wat wij via de medische weg nog wilden doen. Misschien dat het ooit nog eens spontaan zal lukken bij ons want dat kan; een oorzaak is bij ons nooit gevonden. Alles werkt prima naar behoren, maar tot op heden hebben wij nooit een kindje van ons in de armen mogen sluiten. Gedurende het hele medische traject sta je altijd stil bij het feit dat het niet lukt, maar ook na iedere mislukte poging blijf je hoop houden. Dat is ook goed; het houd je op de been en zorgt ervoor dat je door kunt gaan. Ook al zijn er zoveel momenten die zo moeilijk en pijnlijk zijn. Op de site "tears and hope" staat een hele mooie slide-show die heel goed verwoord zoals velen van ons zich zullen voelen. Ik wens iedereen heel veel steun en liefde in de toekomst. Voeg opmerking toe <verborgen>  Bericht #: 139  Datum: Zaterdag 11:03 06.08.2011 Mira Wat fijn eindelijk op deze site te komen. Na 6 lange en zware jaren begin ik het echt heel moe te worden... We mankeren niets en wilden na 2 IUI-pogingen niet meer verder - ik reageer heel heftig op de hormonen. (Fysiek en emotioneel). Dat wordt toch redelijk raar gevonden in onze maakbare maatschappij. Ik heb lieve vrienden en familie, soms blijkt ook echt begrip. Dat is al heel wat na alle domme suffe opmerkingen die ik heb geïncasseerd. En toch surf ik nu ook weer naar sterilisatie. Ik trek mijn zwangere schoonzus en vriendin niet meer. Nu heb ik nog er nog maar 2 over zonder kinderen - en hoe lang duurt dat nog? Ik ben 38 en zal nog zeker 100 keer maandelijks teleurgesteld worden... Het wordt tijd ermee te stoppen, het heft in handen te nemen. Het gemis is soms, zoals nu, bijna ondraaglijk... Het kan morgen weer prima gaan, dan kan ik van alles (en dat is nogal wat ) in mijn leven genieten. Maar het gemis is verschrikkelijk en pijnlijk. En het vooruitzicht op die elke keer misschien - elke keer die hoop - elke keer die teleurstelling - ik kan het niet. En tegelijkertijd is sterilisatie onomkeerbaar. Maar ik wilde nooit een moeder van bijna 40 zijn... Dank voor deze plek! Voeg opmerking toe <verborgen>  Bericht #: 138  Datum: Woensdag 04:05 27.07.2011 Miranda Gister is me iets overkomen en ik weet me geen raad. Misschien helpt het me om het op te schrijven. Wat fijn dat ik hier de mogelijk krijg. Ik ben 40 mijn man is 36 en ook wij hebben de pech dat ons het geluk van een kindje krijgen niet mee zullen maken. Ik wist vrij vroeg in onze relatie dat dat zo was, maar zo jong als ik was dacht ik met hem wordt ik toch wel gelukkig met of zonder kids. Al m'n vriendinnen hebben nu een kindje en ik heb het altijd wel een plekje kunnen geven. Gister ben ik bij m'n beste vriendin geweest en zij heeft haar 1e kindje gekregen een beeldschoon dochtertje. Al een hele tijd was ik (met een beetje dubbel gevoel)bezig het kraamkadootje te maken. Dat is helemaal goed gelukt en ik was trots dat ik dat zo kon geven. So far so good. Maar toen ik in de auto naar huis ging overviel me het gevoel van verdriet, onmacht, paniek en ik weet niet wat nog meer allemaal. Tranen blijven komen en ik besef nu pas dat ik echt nooit mama zal worden. Voeg opmerking toe <verborgen>  Bericht #: 137  Datum: Zondag 06:31 24.07.2011 Esbee Hallo mede-lezers, fijn dat ik deze site gevonden heb want inderdaad, het wordt vaak niet begrepen als je er bewust voor kiest om niet het medische traject in te gaan. Er zijn ook mensen die dan denken dat je kinderwens niet groot genoeg is -wat natuurlijk onzin is! Ik ben getrouwd met een vrouw dus dan sta je sowieso al voor andere keuzes als je een kinderwens hebt. Je zou denken dat je met "2 baarmoeders" een grotere kans hebt om zwanger te worden maar helaas: na een KID traject in het ziekenhuis (waarbij je trouwens behoorlijk wat van jezelf moet blootgeven omdat je "goedgekeurd" moet worden) is mijn vrouw niet zwanger geworden omdat ze vervroegd in de overgang bleek te zijn. Toen we 2 jaar later met een zelfgekozen donor (een lot uit de loterij overigens, we zijn nog steeds goede vrienden) probeerden zwanger te worden is dat jammer genoeg ook niet gelukt en na mijn 39e verjaardag hebben we besloten te stoppen en niet vooronderzoek/behandeling naar het ziekenhuis te gaan. Ja en dan wordt het zwaar, zoals velen van jullie zullen weten. Gek genoeg wordt er aan ons weinig gevraagd of wij kinderen hebben/willen, blijkbaar denkt men dat een kinderwens voor lesbische vrouwen niet zo voor de hand ligt. Ik begrijp dat het voor heterostellen lastig is als er steeds gevraagd wordt of je kinderen hebt -maar ik mis het juist dat het bijna nooit gevraagd wordt, alsof het vanzelfsprekend is dat wij geen kinderen hebben -en die hadden we allebei echt graag willen krijgen! Veel dingen zijn verder erg herkenbaar zoals dat het een lastig gespreksonderwerp kan zijn omdat veel mensen niet weten hoe ze moeten reageren. Ik ben nu 42 jaar en we hebben het goed samen, maar het gemis blijft. Voeg opmerking toe <verborgen>  Bericht #: 136  Datum: Dinsdag 12:12 12.07.2011 maria hallo allemaal, Ook wij hebben er voor gekozen ongewenst kinderloos te zijn (wat klinkt dat eng)we hebben helemaal geen ondezoek gedaan en hebben hier bewust voor gekozen. Op deze manier is er geen "schuldige". Wel doet het pijn als je het er over wil praten worden de mensen om je heen er al snel moe van en blijft je partner als enige over om er over te praten. Ik heb tussen mijn 25e en 30e heel erg veel moeite gehad met zwangere vrouwen en baby's ik ging bijna spontaan huilen. Maar nu 35 ga ik steeds meer het kinderloze leven waarderen ik heb mijn draai er in gevonden. Het blijft altijd een leeg iets in je, denk ik, maar je leert er mee leven.. Voeg opmerking toe  Bericht #: 135  Datum: Zondag 14:41 26.06.2011 Mary Hai allemaal, Ik heb me maandenlang sufgegoogled naar mensen die, net als wij, de keuze hebben gemaakt niet voor IVF te gaan. Het is nu een jaar geleden dat we die keuze in het ziekenhuis hebben aangegeven en langzamerhand begint het verdriet een plekje te krijgen, tijd om eens het woord 'kinderloos' op Google in te typen. Ik vind het een akelig woord en wil er niet aan, maar vind hier eindelijk direct de erkenning en herkenning waar ik al maanden naar zoek. Mijn verhaal vertel ik nu niet, maar ik leef met iedereen mee en bedank een ieder voor de openheid in het gastenboek. Het geeft me het gevoel dat ik iets minder alleen ben. Nogmaals bedankt. Voeg opmerking toe  Bericht #: 134  Datum: Vrijdag 11:48 24.06.2011 Wout Hallo allemaal, Ik kwam op deze site terecht omdat ik graag wou weten wat er omgaat bij mensen in deze situatie. Misschien ben ik één van de weinige mannen die hier reageert maar ook wij hebben regelmatig ondersteuning nodig. Niet voor onszelf maar om te leren begrijpen wat er bij de vrouw omgaat en hun daardoor maximum te kunnen ondersteunen. Mijn vriendin en ik zijn nu al 3 jaar bezig om zwanger te geraken. Na vele en soms pijnlijke onderzoeken kwamen we erachter dat het via de natuurlijke weg heel moeilijk zou gaan dus kozen we voor IVF behandelingen. 4 pogingen en 2 jaar later zijn we nog steeds niet zwanger. De laatste 3 jaren waren mentaal loodzwaar voor ons allebei. Elke menstruatie is een emotionele rollercoaster voor haar waar ik geen vat op heb. Ik weet dat het natuurlijk is dat mannen er beter mee kunnen omgaan dan vrouwen maar ik kan me hier niet goed bij neerleggen. Ik zie mensen rondom ons zwanger geraken bij de minste pogingen alsof het zo makkelijk gaat, ik zie mijn vriendin telkens opnieuw een beetje sterven als er iemand in onze familie of vriendenkring zwanger geraakt. Ik voel me zo hulpeloos soms ... Ook zijn onze gesprekken redelijk zwaar op sommige momenten (vooral de menstruatie periode). Voorlopig kan ik daar goed mee overweg en probeer ik te verdragen wat ze zegt. Ze is soms onredelijk maar ik begrijp haar en probeer er te zijn voor haar als ze het nodig heeft. Ik heb ook gemerkt dat het niet helpt om jezelf op te dringen. De angst is ook groot dat er hierdoor een einde zou komen aan onze 15 jarige relatie toch al. Rondom mij heb ik alm zoveel koppels zien sneuvelen omwille van dit probleem. Als er iemand van jullie tips hebben om te weten hoe ik hier het beste mee omga en hoe ik de beste ondersteuning kan geven. Ik moet wel zeggen dat ik al veel heb door jullie verhalen te lezen. Vooral omdat je beinvloed wordt door mensen die het niet begrijpen. Hier zie ik toch dat wij niet speciaal of onredelijk zijn en dat het normaal is om het moeilijk te hebben met dit onderwerp. Groetjes, Wout gast commentaar: 1 <verborgen>  Bericht #: 133  Datum: Donderdag 07:37 23.06.2011 sandra heel herkenbaar allemaal die eenzaam heid of als je ouder wordt niemand die bij jou komt en ik heb ook nog eens een buitenlandse partner hele familie bemoeit zich er mee want de vrouw krijgt altijd de schuld maar ik leef met jullie mee Voeg opmerking toe <verborgen>  Bericht #: 132  Datum: Vrijdag 06:47 10.06.2011 Jacqueline Anita, door een nu nog onbekende reden is je bericht niet zichtbaar! Wat prachtig hoe je het omschreef. Ik ga kijken naar het stukje van Linette van Dongen en als het mogelijk is het zeker op de site plaatsen! Zodra het mogelijk is komt je bericht op de site! Heb nu even geen idee hoe het kan dat het niet zichtbaar is. gast commentaar: 1 <verborgen>  Bericht #: 131  Datum: Dinsdag 07:31 17.05.2011 Sandra Hallo allemaal, Ik ben net 1 maand geleden 38 jaar geworden. Vorig jaar maart is mijn man overleden aan suikerziekte. Door zijn suikerziekte was hij niet meer vruchtbaar maar ook best agressief. Omdat ik zelf nog niet zo oud was eind 36 jaar toen hij overleed en ik closer werd met een goede huisvriend (wat nu me vriend is) begon ik weer te denken aan een kindje. Want ja de biologische klok die al tijden tikte, tikte nog steeds. Ik dacht dat ik me erbij neer had gelegd in de afgelopen jaren, maar stiekum hoopte ik natuurlijk nog. Alleen het probleem was dat me menstruatie maar uit bleef en ik in 2010 maar 4 keer me periode heb gehad. Zo beland ik via de huisarts bij de gynaecoloog. Deze stuurde me door naar de fertiliteit centrum want me FSH hormoon was al iets te hoog. Al op het eerste gesprek op deze afdeling werd me verteld dat ik in de vervroegde overgang was en alleen nog via een eicel donatie geholpen kon worden. Dat was dus 5 dagen geleden. Op zo'n moment spat een droom uit elkaar. En het moeilijkste is dat het zo definitief is. Ik heb de 1e 3 dagen alleen maar moeten huilen. En ja ook bij mij waren er een paar mensen die me probeerde op te vrolijke door te zeggen joh als je het van je afzet wie weet de artsen zeggen wel meer. Wonderen zijn de wereld nog niet uit. Het zal de stress wel wezen en het zal wel een vaart niet lopen. Op zo'n moment voel je je zo alleen. Ik had zo graag mama willen worden. Het is op dit moment nog te vroeg om te zeggen of ik er mee om kan gaan straks. Op dit moment wil ik er niet mee om gaan. Het doet gewoon zo in mens veel pijn. Gelukkig ondanks hij zich niet kan inleven zoals hij zelf zegt in hoe ik me voel probeert hij me toch te steunen. En daar ben ik heel blij mee. Ik mag me rot en verdrietig voelen van hem en hij laat me in me waarde en probeert te luisteren, dus in dat opzicht ben ik wel weer een gelukkig mens. gast commentaar: 1 <verborgen>  Bericht #: 130  Datum: Vrijdag 03:45 13.05.2011 Astrid Haan - Wever Wat ben ik blij dat deze site er is. Ik wil ook graag mijn verhaal hier plaatsen. In 2006 ben ik mijn man tegengekomen. In begin van onze relatie kwam het krijgen van kinderen na een aantal maanden ter sprake. Erik mijn man was toen 32 en ik was 28 we wilden heel graag samen kinderen. In april 2007 hebben wij ons huis gekocht. We kregen in juli de sleutel. Er moest nog redelijk wat aan het huis gebeuren. Een maand later gestopt met de pil. Maar er gebeurde niet veel. In augustus 2008 afspraak gemaakt bij de huisarts. Die stuurde ons door naar het ziekenhuis. Daar begonnen de eerste onderzoeken. Het bleek dat het zaad van Erik niet echt van superkwaliteit was. Maar met de zaadkwaliteit kon ik nog wel zwanger worden. Maar door mijn aangeboren chromosomen afwijking werd de kans op normaal zwanger worden ook al kleiner. Het eerste wat ik kreeg voorgeschreven was Clomid. Door het gebruik van de Clomid moest ik midden in de cyclus om de dag naar het ziekenhuis om echo's te laten maken. Dat viel mij al aardig zwaar. Na heel wat gesprekken met Erik hebben we besloten om niet verder te gaan met de behandelingen. Hoe pijnlijk de keuze ook was. We moeten nu samen verder. Erik heeft zich er bij neergelegd. Maar ik heb af en toe nog wel momenten dat ik me verdrietig voel. Voeg opmerking toe <verborgen>  Bericht #: 129  Datum: Vrijdag 03:14 13.05.2011 Astrid Haan Wever Hoi, Wat fijn dat er mensen zijn die hetzelfde meemaken als ons. Ik ben erachter gekomen sinds dat we weten dat het voor ons over is dat veel mensen onbegrip tonen. Dat doet me pijn. Zo heb ik naar mijn hoofd geslingerd gekregen dat ik alleen maar zielig gevonden wilde worden. Dat was in het begin toen we net hadden besloten niet verder te gaan. Dat kregen we te horen van "vrienden" van ons. En ik mocht niet neerslachtig doen op de verjaardag van haar zoon. Voeg opmerking toe <verborgen>  Bericht #: 128  Datum: Vrijdag 12:15 15.04.2011 Yvonne Hallo Allemaal, Wie zou het ook eens fijn vinden om ervaringen face to face uit te wisselen? Er zijn genoeg bijeenkomsten waar je "onder het genot van een kopje koffie" vrouwen kunt ontmoeten die het zelfde verhaal vertellen als jij. Maar ik zit niet te wachten op een 'bijeenkomst", ik zou het liever wat gezelliger en ontspannender zien. Dus nogmaals, wie zou het ook prettig vinden om andere meiden te leren kennen met de zelfde ervaring. Het lijkt soms als of je de enige bent in je omgeving. Vriendinnen (en die zijn natuurlijk allemaal ook moeder) steunen je oprecht maar echt begrijpen doen ze je niet. Ik neem het ze absoluut niet kwalijk, maar ik zou wel zo graag een echt maatje( of 2 of 3) vinden in deze tijd.Iemand die ook ja knikt en je aanvult als je uitlegt dat de Prenatal winkel pijn doet als je er plotseling langs loopt. Mijn naam is Yvonne, 37 jaar en ik woon in Eindhoven.Ik hoop op een leuke reactie.Thanks. En ik wens iedereen veel geluk en succes. gast commentaar: 1  Bericht #: 127  Datum: Zondag 12:26 03.04.2011 Laura Nooit heb ik (of mijn partner) een enorme kinderwens gehad. Maar nu het niet lukt en we beiden niet de mmm in willen doet het toch "pijn" om vanochtend weer twee " we zijn zwanger" meldingen te krijgen. Fijn om te lezen dat er meer stellen zijn die er bewust voor kiezen om niet de mmm in te willen. Wordt moe van het uitleggen dat we dat niet willen, en al helemaal van de moeders die zeggen dat ik die keus nu toch niet kan maken, en dat die wel verandert. Zucht. Zo herkenbaar, de gesprekken van vrienden die alleen nog over kinderen gaan Gelukkig hebben wij ook een aantal vrienden die bewust (nog) geen kinderen hebben, en ook vrienden met kinderen die over andere dingen dan alleen kinderen praten. Voeg opmerking toe <verborgen>  Bericht #: 126  Datum: Zaterdag 13:33 02.04.2011 Amber Stil en verdrietig word ik als ik al jullie verhalen lees. Maar zo herkenbaar. Ruim 2 jaar geleden kregen mijn man en ik te horen dat wij niet veel kans maakten op een natuurlijke zwangerschap. Verdere behandelingen waren geen optie. Als je dan al 8 jaar in de kraamzorg werkt komt dat erg hard aan. Daarom ben ik nu ook werkzaam als tandartsassistente. Het verlangen wat je hebt is in 1x keer weg. Alle liefde en de warme nestjes(gezinnen) die je verzorgd hebt, dat wilde ik ook. Ik zal nooit borstvoeding kunnen geven aan mijn kind. Het is een rouwproces die je doorloopt, en iedere keer zit je weer in een andere fase. Soms ben je heel ver, maar kun je weer ineens terugvallen. En het klopt, de omgeving praat er niet meer met je over, het is niet tastbaar, en ik laat niets blijken dus zal het wel goed met mij gaan. Als iemand z'n been heeft gebroken, dan staan ze in de rij om op visite te komen, maar in dit geval weet men niet wat ze zeggen moeten, dus zwijgen ze maar. Het feit dat wij geen kinderen kunnen krijgen ligt niet aan mij, en dat vind ik moeilijk te accepteren. Ik wilde heel graag een kind van ons samen. Adopteren is geen optie, ik geniet wel van het leven met ons tweetjes. Maar toch blijf je altijd de hoop houden. Ik ben 29, een leeftijd die aangeeft dat het nog niet te laat is, maar verstandelijk weet ik gewoon dat het hier ophoud. Ik wens iedereen veel sterkte en een zonnige dag morgen. gast commentaar: 1 <verborgen> Volgende pagina »