Omgang met mensen met kinderen.

Hoe je het ook draait of keert in je omgeving heb je altijd te maken met mensen met kinderen. Je kunt dat domweg niet ontlopen, al zou je dat in eerste instantie en misschien wel altijd het liefst willen doen.  

Wat mij in het begin heel erg opviel, was dat deze mensen (zo lijkt het tenminste) maar over 1 ding kunnen praten; KINDEREN. Dat is nou net een onderwerp waar wij niet over kunnen of willen praten. Als wij er over praten hebben we het over verdriet en de ‘anderen’ hebben het over blijdschap. Voor mijzelf is het vaak heel erg moeilijk geweest en heb me hierdoor ook erg eenzaam gevoeld. Had het idee nergens over mee te kunnen praten.

Daarbij komt ook nog eens als we nieuwe contacten leggen  dat (bijna) de eerste vraag is; Hebben jullie ook kinderen??? In onze maatschappij is het zo ‘normaal’ kinderen te ‘hebben’. Als je die vraag met nee beantwoord weten ze eigenlijk niet wat ze moeten zeggen. Vaak draaien ze hun hoofd om omdat ze geen raad weten met jou antwoord. Zelf hebben wij daarin besloten de zin meteen af te maken zodat het meteen duidelijk is; nee, wij hebben geen kinderen en zullen ze ook niet krijgen. Vervolgens geven we een heel korte uitleg. In de loop der tijd is ons opgevallen dat mensen hier goed op reageren. Vaak volgt er een kort gesprek waarin zij vragen stellen en wij/jij een stukje uitleg kunt geven. Let wel; ga niet in de verdediging! Er is namelijk niets om je te verdedigen.